بحث اصل ۴۴ این روزها داغه داغه به زبون راحتتر یعنی خصوصی سازی یعنی ادارات و مراکزی که دولتی بوده  رو به مردم واگذار کنند تا مردم هم یه جورایی مشارکت داشته باشند هم بار مسئولیت دولت کریمه کمتر بشه و هم حس رقابت ایجاد بشه و از اون حالت انحصار در بیاد. اما فواید انکار:

جذب سرمایه ـ ایجاد انگیزه رقابت برای خدمات بهتر ـ و از همه مهمتر تقسیم عادلانه ثروت و امکانات بین مردم . می بینید تا اینجاش همه چی قشنگه ولی چد تا سوال پیش می آید:

۱ـ بعد از ۲۸ سال به این فکر افتادیم که ثروت و امکانات باید بین مردم عادلانه تقسیم بشه

۲ـ بعد از سالها به این فکر افتادیم که مردم هم سهمی دارن از امکانات این مملکت

۳ـ و از همه مهمتر توی این ۲۸ سال اینقدر در دستگاههای دولتی و انحصاری چپاول ثروت صورت گرفته که الان هم فقط آقازاده ها و از ما بهترون می تونه در خصوصی سازی و اصل ۴۴ سهیم باشن چون امسال ما که سرمایه و پولش رو نداریم شما رو نمی دو نم راستی ما اصلهای دیگه هم داریم تا حالا از اونها حرفی زده نشده چرا....!

 

راستش حال آدم یه جورایی گرفته میشه وقتی می بینه توی این مملکت سطح شعور در هر زمینه ای

پایینه از شعور موسیقی بگیر تا فیلم و هنر و دبن و زندگی و..... اگه یه توجه به آمار فروش فیلمها بندازی

متوجه عرض بنده می شی. وقتی قبل ازانقلاب موج نو سینما در ایران به راه افتاد . با تلاش و

خط شکنی کیمیایی ـ مهرجویی ـ تقوایی و.... فکر نمی کردیم دوباره به اینجا برسیم . خیلیها می گن

رکورد گیشه آشتی مردم با سینما بود . ولی واقعییت اینه که مخاطب عام سینما دنبال اینه که دو ساعت

بخنده و به هیچ چیز جز این فکر نکنه البته حق داره وقتی از درو دیوار غصه می باره بایدم فقط بخوادبخنده

خیلی وقته یه فیلم خوبه وطنی ندیدیم منتظریم تا سنتوری بیاد منتظریم تا استاد با رئیس بیاد شاید

یه کم حالمون خوب شه!

زخمهای انسان سرمایه او هستند.داد نکش.فریاد نکن.پس فقط صبر کن بگذار این زخمها چون

چاقویی تیزی روحت را خراش دهند آنقدر خراش دهد تا کند شود آنزمان است که تو به آرامش

میرسی.

فکر کردن به تک تک دقایق و لحظاتی که انسان در غفلت سپری کرده دردآور و ناراحت کننده

است ولی دردآورتر از این حادثه اینه که انسان از این گذشته تجربه ای کسب نکرده باشه و

باز اشتباهات گذشته رو تکرار کنه.

سلام بهانه ای است برای شروع کردن ...
سلام دروازه دوستی هاست . همیشه شروع کردن زیباست و با شکوه ، زیرا حس حرکت کردن را به راه می اندازد و آدمی را از یک نواختی در می آورد و هر شروع و آغازی با سلام انجام می شود . پس سلام !

سلام نیاز دل بود
سلام بهانه ای بود برای با تو بودن
سلام اشاره ای بود به یک نگاه
و اگر سلام نبود نمی دانستم چه بگویم ...